“Şunu elde edersem mutlu olacağım.”
“Biraz daha para kazanırsam rahat edeceğim.”
“İstediğim eve sahip olursam her şey değişecek.”
“Çocuklar büyüsün, o zaman kendime zaman ayıracağım.”
“Emekli olayım, hayatı o zaman yaşayacağım.”
Bu cümleler hepimizin hayatının bir döneminde kurduğu cümlelerdir. Ancak çoğu zaman farkına varmadığımız bir gerçek vardır: Mutluluğu sürekli geleceğe erteliyoruz.
Tam ulaşacağımızı düşündüğümüz noktaya geldiğimizde ise önümüze yeni bir hedef koyuyoruz. Yeni bir beklenti, yeni bir ihtiyaç, yeni bir hayal ve yine ertelenen bir mutluluk…
Belki de asıl mesele tam olarak burada başlıyor. Mutluluğu yaşamak yerine, mutluluğa hazırlanarak ömrümüzü tüketiyoruz.
Elbette insanın hedefleri olmalı. Daha iyi bir hayat istemek, çalışmak, üretmek, kazanmak ve kendini geliştirmek hayatın doğal bir parçasıdır. Ancak bütün mutluluğumuzu gelecekte gerçekleşmesini beklediğimiz şartlara bağladığımızda, bugün sahip olduğumuz hayatın güzelliklerini görmezden gelmeye başlıyoruz.
Bir ev alıyoruz, daha büyüğünü istiyoruz. Bir araba alıyoruz, daha yenisini düşünüyoruz. Bir başarı elde ediyoruz, hemen bir sonrakinin peşine düşüyoruz. Kazandıklarımızın verdiği mutluluk çoğu zaman kısa sürüyor. Çünkü insan zihni, sahip olduklarını zamanla sıradanlaştırıp sahip olamadıklarına yönelmeye devam ediyor.
Oysa bazen insanın mutsuzluğu sahip olduklarının azlığından değil, sahip olduklarının farkında olmamasından kaynaklanıyor.
Bugün sahip olduğumuz sağlık, ailemiz, dostlarımız, huzurumuz, başımızı soktuğumuz evimiz, sevdiklerimizle içtiğimiz bir bardak çay… Bunların ne kadar kıymetli olduğunu çoğu zaman kaybetme ihtimaliyle karşılaştığımızda anlıyoruz.
Oysa hayatın değerini anlamak için kaybetmeyi beklememek gerekiyor.
Sürekli eksiklerimize bakarsak, sahip olduklarımız ne kadar fazla olursa olsun kendimizi yoksun hissederiz. Yalnızca ulaşamadıklarımıza odaklanırsak, elimizdekilerin güzelliğini fark edemeyiz.
Bu, insanın hedeflerinden vazgeçmesi gerektiği anlamına gelmiyor. Aksine hedefler bizi hayata bağlar, mücadele etmemizi ve ilerlememizi sağlar. Ancak hedeflerimiz ile mutluluğumuz arasındaki sınırı doğru çizmemiz gerekir.
Bir hedefe ulaşmak bizi mutlu edebilir. Fakat bütün mutluluğumuzu o hedefe bağlamak bambaşka bir durumdur. Çünkü böyle yaşadığımızda hayatımız, sürekli tekrarlanan “bir gün”lerin toplamına dönüşür.
Bir gün daha çok kazanacağım…
Bir gün daha rahat edeceğim…
Bir gün daha fazla gezeceğim…
Bir gün kendime zaman ayıracağım…
Bir gün gerçekten mutlu olacağım…
Peki ya bugün? Bugün hayatımızın neresinde?
Belki de mutluluk, ulaşılması gereken bir adres değil, içinde bulunduğumuz yolun farkına varabilme becerisidir.
Sabah içtiğimiz çayın tadını hissedebilmek… Çocuğumuzun anlattığı küçük bir hikâyeyi gerçekten dinleyebilmek… Bir dostla yapılan samimi sohbetin kıymetini bilmek… Akşam eve döndüğümüzde sevdiklerimizi sağlıklı görebilmek… Bazen sessizce yürümek, bazen hiçbir şey yapmadan huzur içinde oturabilmek…
Bunlar hayatın küçük ayrıntıları gibi görünebilir. Oysa hayat dediğimiz şey, büyük ölçüde bu küçük ayrıntılardan oluşur.
İnsan bazen büyük mutlulukların peşinde koşarken, hayatın kendisine sunduğu küçük mutlulukları kaçırır. Daha fazlasını elde etmek için çabalarken, zaten sahip olduğu güzelliklerin farkına varamaz.
Belki de yapmamız gereken, mutluluğu sürekli bir sonraki adreste aramak yerine bulunduğumuz yere biraz daha dikkatli bakmaktır.
Çünkü hayat, “Şunu elde ettiğimde başlayacak.” dediğimiz bir şey değildir. Hayat zaten başlamıştır. Biz ise çoğu zaman onun içinde yaşamayı erteleyerek geçiririz.
Sonuç olarak, her zaman daha fazlasına sahip olmak zorunda değiliz. Bazen sahip olduklarımızın değerini daha iyi anlamamız yeterlidir.
Unutmayalım ki mutluluk her zaman ulaşacağımız bir yerde değildir. Bazen yanı başımızda, fark etmeyi bekleyen küçük bir ayrıntının içinde saklıdır.
Belki de mutluluğun adresini değiştirmemize değil, bulunduğumuz adresin kıymetini bilmemize ihtiyacımız vardır.

