Bir yudum çay, iki çift göz, üç adımda karakter analizi…
Batman’a yolu düşen bir yabancının ilk yaşadığı şey yön bulma sıkıntısı değil…
Tabure atlatma sendromudur.
Çünkü bu şehirde kaldırım, öyle yürümelik bir yer değildir.
Yok öyle elini cebine koyup düşünceli düşünceli yürümek.
Yok “bugün hava ne güzelmiş” diye bakınmak.
Kaldırımda yürüyeceksen önce bir refleksin olacak, ikincisi karakterin sağlam olacak.
Batman’daki kahvehaneler öyle dört duvarın içinde kalmaz. Olsa olsa “çıkalım açık havaya” diyerek kendilerini kaldırıma atarlar. Ama öyle bir atış ki, sanki sehpa atölyesi açık hava sergisi açmış.
Minik tabureler, yere yakın sehpalar ve onların etrafına toplanmış abiler…
Çaylar önlerinde, bakışlar yoldan geçenlerde.
Yani sen diyelim spor yapmak istedin, yürüyüşe çıktın…
Hayır, spor yapamazsın. Çünkü Batman’da sen yürürken onlar seni izler.
Yürüyüş senin için fiziksel bir aktivite olabilir ama onlar için “sosyal analiz.”
Geçerken omzun sehpayla çarpışmasın diye cambaz gibi eğilip kıvrılırsın.
Ama boşuna… Çünkü o an çoktan göz hapsindesin.
— “Bu oğlan geçen hafta da aynı eşofmanlaydı.”
— “Biraz da kilo almış, fark ettin mi İlhami?
Sen sadece bakkala ekmek almaya çıkmışsındır ama oturan kadro seni arşivlemiştir.
Bir sigara dumanı eşliğinde özet geçilir:
“Evi 3 sokak arkada. Bir erkekle geziyordu geçen gün. Şimdi yalnız… Demek ki ayrıldılar.”
Ve işin ilginç tarafı: Bu yorumlar sessizce yapılmaz.
Tam sen taburelerin arasından “pardon, geçebilir miyim?” diye kıvranırken, biri seslenir:
— “Gel bi çay iç, öyle geç. Terli terli olmaz.”
Batman’da çay, sadece içecek değil…
Bir sosyalleşme aracı, bir mahalle güvenlik sistemi, hatta mini bir istihbarat ağıdır.
Kaldırımlar sabahları sessizdir ama öğleden sonra canlanır.
Önce bir tabure çıkar, ardından bir sehpa.
Sonra “orta şekerli” bir ses yükselir:
— “İki çay, bir nargile, bir de haber var mı?”
Batman’da yol tarifi bile bu manzarayla verilir:
— “Camii’nin yanından geç, taburelerin arasından sağ yap, üç masa sonra sola dön.”
Yani anlayacağınız, Batman’da yürümek istemezsiniz…
Batman’da yürümek zorundasınızdır. Ama izin alarak!
Sonuç mu?
Batman’da kaldırımlar sokak dekoru değil; yaşanmışlık arşividir.
Her tabure bir hafıza kartıdır.
Her çay bardağı, mahalle belleğine yeni bir sayfa ekler.
Ve o yüzden…
Batman’da yürümek değil, Batman’da gözlenmektir esas mesele.
Bu arada okullar tatil oldu. Sevgili minik kâşif,
Koca bir yılı çalışarak, yazarak, okuyarak geçirdin. Şimdi oyun zamanı!
Bol bol koş, zıpla, bisiklete bin, saklambaç oyna… Ama arada bir kitabını da yanına al. Çünkü hayal gücü de kas gibidir; çalıştırmazsan tembelleşir.
Güneşin tadını çıkar ama şapkayı unutma. Dondurma ye ama çubuğu yere atma.
Ellerini yıka, karıncaları ezme, annene yardım et, sabahları da çok geç kalkma olur mu?
Ve unutma:
Tatilde öğrendiğin en güzel şey, mutlu olmayı öğrenmektir.
Keyifli, neşeli, bol gülücüklü bir tatil seninle olsun!

